W Górach Sowich na wzniesieniu Gancarz o wysokości 644 m n.p.m. wybudowano zamek. Strome zbocza, doliny potoków, gęste lasy otaczają budowlę, uczyniły go niedostępnym dla niepożądanych gości. Takie walory wykorzystano, wybierając miejsce pod budowę. W XIII wieku był to typowy zamek obronny, miał on spełniać funkcje warowni. W tamtych czasach w pobliżu znajdował się ważny szlak handlowy prowadzący na południe Europy, znany jako „Piekielna Droga”. Zamek miał ochraniać wędrujących tą drogą kupców i innych podróżników. Po wojnach husyckich zniszczony zamek stał się doskonałą siedzibą dla rycerzy rabusiów , dla których stanowił schronienie i bazę wypadową dla rozbojów. Ze względu na dużą liczbę takich zamków, opanowanych przez ówczesne grupy przestępcze, podjęto specjalną akcję, która miała na celu zlikwidowanie tych niebezpiecznych miejsc. Pod koniec XV wieku zamek został zdobyty i doszczętnie zniszczony. Do czasów dzisiejszych pozostały szczątki dawnych murów, a także legendy. Jedna z nich opowiada o niezliczonych skarbach ukrytych na zamku przez jej złodziejskich mieszkańców. Prawdopodobnie zostały one ukryte w podziemiach zamku i do tej pory ich nie odnaleziono, nadal czekają na odkrycie. Inna z legend mówi o rozbójnikach zaklętych w skały przez władcę gór Karkonosza. Za karę głazy, w które zostali zamienieni, zostały porozrzucane po okolicy tak, aby się nigdy nie zeszły.

Jest to niemiecka nazwa projektu realizowanego przez hitlerowców. Poszczególne jego etapy były realizowane na terenach Dolnego Śląska. Ze względu na położenie Sudetów Niemcy uznali, że na tych terenach będą mogli w sposób bezpieczny realizować produkcję dla potrzeb zbrojeniowych. W Górach Sowich wydrążono wiele tuneli i budowli podziemnych, w których zamierzano produkować nowoczesną broń. W swoich planach określono również miejsce dla Hitlera, miało się ono znajdować na zamku Książ. Prace prowadzono w wielu miejscach m.in. w Walimiu, Rzeczce, na stokach Włodarza, Jedlińskiej Kopy, w Jugowicach i wielu innych. Przy wykonywaniu swojego przedsięwzięcia Niemcy zatrudniali darmowa siłę roboczą, jaką stanowili więźniowie obozów koncentracyjnych. Utworzono sieć obozów pracy, które stanowiły podobozy Gross-Rosen. Śmiertelność wśród więźniów była bardzo duża, umierali oni na skutek ciężkiej, wyniszczającej pracy, a także niedożywienia i złego traktowania. Przed wycofywaniem się wojsk niemieckich z tych terenów więźniów zabijano, miało to na celu m.in. zachowanie w tajemnicy prowadzonych prac. Historycy uważają, że w wydrążonych podziemiach i korytarzach prowadzono przygotowania do produkcji broni rakietowej V1 i V2. Przypuszcza się również, że prowadzono tu prace nad produkcją nowej broni jądrowej, a do tego celu zamierzano wykorzystać znajdujące się w pobliżu złoża uranu. Obecnie część podziemi jest udostępniona dla turystów. Dostępne są zespoły Włodarz i Osówka, jak również Muzeum Sztolni Walimskich.